Poppaea, de populist en de media

Populisten die de media bespelen kennen we al. Dat een ijdele staatsman als zeer matig zanger koste wat kost een zangwedstrijd wil winnen, is ook niet ondenkbaar. In De dood van Poppaea heeft keizer Nero er alles voor over. Deze multimediale opera voor zanger/acteur, zangeres, orkest en ‘vier monden’ toert vanaf 21 april in Club Opera langs negen Nederlandse theaters.

Club Opera selecteert jaarlijks een paar opmerkelijke en succesvolle operaproducties die iedereen gezien moet hebben en waarover de makers na afloop met het publiek in gesprek gaan. Zo ook De dood van Poppaea van het collectief Wilco, dat bestaat uit componiste Huba de Graaff, tekstdichter Erik-Ward Geerlings en vormgever Bart Visser. Het verhaal in een notendop: Nero weet niet meer waar de grens ligt tussen privé en publiek. Elke kans om in het openbaar op te treden grijpt hij aan, zoals een zangwedstrijd die hij wel even denkt te winnen. Zijn hoogzwangere vrouw Poppaea wil met haar bolle buik niet publiekelijk verschijnen en zegt hem ook nog onomwonden dat hij niet kan zingen. Nero raakt daardoor buiten zinnen, en dit wordt Poppaea fataal.

Achterstevoren spelen
Wat maakt deze opera bijzonder? Behalve het actuele onderwerp en de mengeling van disciplines is dat vooral de originele verbeelding. Zingende monden geprojecteerd op luidsprekers die de meningen van de media verkondigen, een orkest dat eerst musiceert zoals het hoort maar later achterstevoren of in flarden speelt, en een operazangeres die klinkt als een klok en haar tegenspeler moeiteloos overtroeft als het om zingen gaat maar toch het loodje legt.

Erik-Ward Geerlings vertelt: “We zijn getuige van Poppaea’s laatste levensuur. Zij wil zich niet laten gebruiken voor Nero’s zucht naar aandacht. De zingende monden speculeren over alles, zoals de reden waarom Poppaea niet verschijnt. We zien de spelers op het toneel en ook live gefilmd door acht cameraatjes en geprojecteerd in een videomix. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest is in surround te horen en op video te zien. Het orkest is ook ‘acteur’. Na de tweede akte weigert de dirigent nog te begeleiden en loopt weg. Ook daar ontspoort het.”

Jongens, Mantovani!
Componiste Huba de Graaff is blij met de reprise van de opera. “Ik heb enorm genoten van de repetities met Jan Elbertse en sopraan Caroline Cartens en haar understudy Else-Linde Buitenhuis, die ook een paar voorstellingen zingt. De twee vormen een prachtig koppel. Neem alleen al de gezongen ruzie, een pittig stuk, dat doen ze fantastisch. Er zitten veel mooie liederen in, zoals het duet van Poppaea met een van de monden, maar ook een meedeiner, een festivalhit. De dirigent roept dan: ‘Jongens, Mantovani!’ In de derde akte komen orkeststukken als loops en elektronisch materiaal terug. Er zit van alles in, maar de opera gaat over zingen.”

Club Opera De Dood van Poppaea
vrijdag 18 mei, 20.30 uur
Pay What You Want