‘Serene trip’ - Interview Sjoerd Vreugdenhil

Choreograaf Sjoerd Vreugdenhil en Korzo zijn oude bekenden van elkaar. Korzo haalde zijn werk al in 2002 naar Den Haag voor het CaDance Festival toen hij als kersverse choreograaf aan het werk ging. Zijn opmerkelijke talent om dans met theater en design te combineren viel op en blijft tot op de dag van vandaag zijn belangrijkste kenmerk. Aanstaande donderdag en vrijdag is hij weer eventjes terug in Den Haag met nieuw werk dat hij voor Dansgroep Amsterdam creëerde, voor het jaarlijkse  programma Viewture. Dansgroep Amsterdam geeft de kans aan talentvolle choreografen om met het danserstableau van het gezelschap te werken. Sjoerd Vreugdenhil werd samen met twee andere choreografen uit Amsterdam Ivgi&Greben en Jussi Nousiainen gevraagd voor de tweede editie van Viewture. Ze gaan aan de haal met herkenbare thema’s zoals verlangen, eenzaamheid, verdriet en herinneringen.

De titel van je nieuwste creatie Once I was a body refereert naar de hoogtijdagen van jouw danserslichaam. Hoe ontstond het idee om een stuk te maken over oude dansherinneringen?
Het idee is gekomen doordat ik mij wilde richten op de ontwikkeling van mijn stijl. Ik ben teruggegaan in de tijd dat mijn lichaam nog goed functioneerde. En als metafoor van mijn lichaam nu en het verval daarvan, is een sculptuur ontstaan die de vijf dansers beïnvloeden. Ik wilde deze keer zeker geen tekst gebruiken zoals men doorgaans van me gewend is, maar een puur dansant stuk maken. Natuurlijk is er wel een hoog theatraal gebruik, alleen in Once I was body zie je zowel fysiek als mentaal hoe de dansers het stuk doorlopen als in een soort serene trip.

Je hebt nauw samengewerkt met de dansers bij de totstandkoming van de choreografie. Doe je dit vaker?
Ik kan niet anders werken dan eerst met de dansers te praten over hun visie over het concept (zelfs in deze korte werkperiode van minder dan drie weken). We hebben eerst vier dagen om de tafel gezeten en mijn herinneringen en die van de performers gedeeld, wat onvermijdelijk een andere wending geeft aan de creatie. Dat is voor mij en de performers waar ik mee werk bijna altijd het uitgangspunt: eerst praten, daarna pas fysiek aan de slag gaan via improvisatie en dan pas dingen gaan 'setten'. Mede daardoor weten de dansers dan ook van 'binnen' waar zij het moeten zoeken, en staan ze zo dicht mogelijk bij hunzelf op het toneel in het stuk.

Afgelopen januari was Sylvie Guillem te gast in het Holland Dance Festival met een stuk van choreograaf William Forsythe, jouw oude leermeester. Je hebt jarenlang gedanst bij de Forsythe company en je hebt er ook opmerkelijke stukken gemaakt. Zit die stijl nog steeds in je of heb je het inmiddels voor je gevoel losgelaten? 
You can take the dancer out of Frankfurt, but you can't take Frankfurt out of a dancer… en dat is en blijft een feit en ik ben daar steeds meer trots op. Ik heb namelijk in het begin me heel erg verzet ook qua stukken die ik maakte, maar 'fuck it' het is eenmaal zodat ik als enige Nederlandse man daar ooit heb gewerkt tot nu toe, and now I’m treasuring it…

Je staat bekend als een choreograaf die visueel krachtige voorstellingen maakt. Waar kan het publiek zich in deze voorstelling op verheugen qua visuele prikkels?
Deze keer kreeg ik de opdracht om het 'totaal grand design' te maken van de set en het licht voor de hele voorstelling waarin drie choreografen aan mee doen. Eerst heb ik me gericht op de behoefte van mijn collega's en daarna heb ik mijn eigen ideeën daaraan toegevoegd. Dramaturgisch is de set gebruikt van eerst statisch naar bewegend. Het was een pittige maar dankbare klus.

Viewture II
do 25 en vr 26 april, 20.30
Korzo zaal / € 15,00