Jiří Kylián

Jiří Kylián (Tsjecho-Slowakije, 1947) begon op negenjarige leeftijd met zijn danscarrière aan de School van het Nationale Ballet in Praag. In 1962 werd hij als student aangenomen aan het Praags Conservatorium. Hij verliet Praag toen hij in 1967 een studiebeurs voor de Royal Ballet School in Londen ontving. Daarna vertrok hij naar het Stuttgart Ballett onder leiding van John Cranko. Kylián debuteerde hier als choreograaf met Paradox voor de Noverre Gesellschaft. Na drie balletten voor het Nederlands Dans Theater te hebben gemaakt (Viewers, Stoolgame en La Cathédrale Engloutie), werd hij in 1975 artistiek leider van het gezelschap. In 1978 zette hij Nederlands Dans Theater met Sinfonietta (Leoš Janácek) internationaal op de kaart. In datzelfde jaar richtte hij samen met Carel Birnie Nederlands Dans Theater II op, met als doel een brug te vormen tussen de academies en het gezelschap en waar jonge dansers de kans kregen hun vaardigheden en talenten te ontwikkelen. In 1991 initieerde hij Nederlands Dans Theater III, het gezelschap dat ruimte bood aan oudere dansers van boven de veertig. Deze driedimensionale structuur was een unicum in de wereld van de dans. Kylián droeg in 1999 de artistieke leiding over, maar bleef als huischoreograaf verbonden aan het gezelschap tot december 2009.

Jiří Kylián heeft meer dan 100 balletten gecreëerd die over de gehele wereld worden uitgevoerd. Behalve voor het Nederlands Dans Theater, heeft hij ook werken gemaakt voor Stuttgart Ballet, het Opéra Ballet van Parijs, Bayerisches Staatsoper in München, de Zweedse televisie en het Tokyo Ballet. Kylián werkte met vele creatieve persoonlijkheden van internationale allure: de componisten Arne Nordheim (Ariadne, 1997), Toru Takemitsu (Dream Time, 1983) - de ontwerpers Walter Nobbe (Sinfonietta, 1978), Bill Katz (Symphony of Psalms, 1978), John Macfarlane (Forgotten Land, 1980), Michael Simon (Stepping Stones, 1998), Atsushi Kitagawara (One of a Kind, 1998), Susumu Shingu (Toss of a Dice, 2005) en Yoshiki Hishinuma (Zugvögel, 2009).

In de zomer van 2006 maakte hij samen met filmregisseur Boris Paval Conen de film Car-Men. De film vond plaats ‘op locatie’ in de open bruinkoolmijnen van Tsjechië. In 2010 werd Kylián mentor in het Rolex Mentor & Protégé Arts Initiative. Samen met de NTR en Boris Paval Conen creëerde hij in 2013 de film Between Entrance & Exit, die werd genomineerd voor een Gouden Kalf tijdens het Nederlands Film Festival. Voor het festival Aichi Trienalle 2013 in Nagoya, Japan, creëerde hij de dans- en filmproductie East Shadow, die werd opgedragen aan de slachtoffers van de Tsunami in Japan.

In de loop van zijn carrière heeft Kylián vele internationale onderscheidingen ontvangen. Zo werd hij onder meer benoemd tot Officier van de Orde van Oranje-Nassau, kreeg hij een eredoctoraat van de Juilliard School in New York, drie Nijinsky Awards in Monte Carlo (beste choreograaf, gezelschap en werk), de Benoit de la Danse in Moskou en Berlijn, de Eremedaille van de President van Tsjechië, en werd hij Chevalier du Legion d’Honneur in Frankrijk. In 2008 ontving hij uit handen van Hare Majesteit de Koningin een van de hoogste koninklijke onderscheidingen, de Eremedaille in de Huisorde van Oranje voor Kunst en Wetenschap. In 2011 kreeg Kylián de Lifetime Achievement Award op het gebied van dans en theater van het Tsjechische Ministerie van Cultuur te Praag.

Sinds enkele jaren heeft Kylián bij Korzo een plek gevonden waar hij in intieme setting nieuw werk kan creëren en presenteren, en waarbij de dialoog tussen kunstenaar en publiek centraal staat. Van 22 t/m 31 mei 2014 organiseren Korzo en Kylián Productions met gepaste trots het Kylián Festival rondom recent werk van de meesterchoreograaf, alsmede een programma met films, muziek, een exclusief diner, booklancering en workshops.

Van de vele bloeiperioden die Jiří Kyliáns lange carriere omvat, is zijn ‘zwartwitperiode’ een absoluut hoogtepunt. In deze periode verfijnde hij zijn eerdere romantische, wervelende, meer barokke stijl tot een ingetogen danspoëzie. Dit resulteerde in een serie kleinschaligere, abstracte en wonderschone dansstukken, waarin hij, tegen een veelal donker decor, op ingenieuze wijze de ruimte bespeelt en door het gebruik van een meer sobere danstaal alle aandacht richt op de menselijke expressie en het samenspel met de muziek.

Hoewel de choreografieën in sfeer en dynamiek heel contrastrijk zijn, is er wel een rode draad in te herkennen. De balletten roepen vragen op als: kan er licht zijn zonder duisternis, leven zonder dood, kunnen we wakker zijn zonder te slapen en bestaat gezondheid eigenlijk wel zonder ziekten?

Met enige verbeelding zien we onszelf geportretteerd op het toneel: ons fragiele leven dat door onverwacht ongeluk opeens op zijn kop kan staan, en waarin we onze diepste gedachten vaak verdringen omdat we nu eenmaal geacht worden om voor onze idealen te staan en ‘door te gaan’. Fundamentele thema’s die de meesterchoreograaf met veel diepgang en tegelijkertijd op de lichtst mogelijke toon aanroert, want zwaarte en humor liggen bij hem nooit ver uit elkaar, waarbij ook die humor zowel ‘zwart’ als ‘wit’ is.

Tijdens Celebrating Kylián! danst het Noorse Nationale Ballet de zes prominente werken uit Kyliáns zwart-witperiode in één programma: No More Play, Petite Mort, Sarabande, Falling Angels, Sweet Dreams, Sechs Tänze. Een unieke combinatie van choreografieën die tot nu toe door geen enkel ander gezelschap dan Nederlands Dans Theater is uitgevoerd.

Het Noorse Nationale Ballet was ook nog niet eerder in Nederland te zien. Het gezelschap werd in 1958 opgericht en al sinds Kylián er in de jaren tachtig Symphony in D instudeerde, bestaat er een nauwe band tussen hem en het gezelschap, dat tegenwoordig onder leiding staat van voormalig balletsoliste Ingrid Lorentzen. Zij danste voorheen zelf ook in Kyliáns choreografieën en is zeer vereerd dat de meesterchoreograaf haar gezelschap zelf verzocht heeft om de zwart-witballetten te dansen. “Door de jaren heen hebben wij een intense samenwerking opgebouwd, waarbij ons gezelschap steeds opnieuw door hem is uitgedaagd en zich gaandeweg, in lijn met zijn oeuvre, verder heeft verfijnd en ontwikkeld. De rijkdom en diversiteit van dat oeuvre hebben een belangrijk stempel gedrukt op elke danser die de kans had om zijn dansmateriaal te onderzoeken en er uiting aan te geven.”

Les Ballets de Monte Carlo werd in 1985 opgericht door prinses Caroline van Monaco, die hiermee de tijden van de legendarische Ballets Russes de Monte-Carlo (1932-1940) als het ware wilde doen herleven. Al sinds oud-NDT-danser Jean-Yves Esquerre in 1987 de artistieke leiding van het gezelschap op zich nam, bestaat er een nauwe band tussen de groep en Jiří Kylián. Een band die onder Jean-Christophe Maillot — sinds 1993 artistiek directeur — nog verder versterkt is. Bij zijn dertigjarige bestaan vierde het gezelschap triomfen met een volledig Kylián-programma. Dit programma, bestaande uit Bella Figura, Gods and Dogs en Chapeau, is nu te zien in Celebrating Kylián!

Bella Figura

Bella Figura, in 1995 gemaakt voor Nederlands Dans Theater I, geldt als een artistieke mijlpaal in het oeuvre van Jiří Kylián. ‘Bella Figura’ betekent in het Italiaans niet alleen ‘mooi lichaam’, maar staat ook voor het ‘ophouden van de schone schijn’ — iets wat dansers in feite voortdurend doen. Dit inspireerde Kylián om zich te verdiepen in de ‘twilight zone’: het gebied tussen ‘performen’ en jezelf zijn, kunst en kunstmatigheid, dromen en realiteit. Kylián zette zijn choreografie op een collage van renaissance- en barokmuziek, die opmerkelijk mooi combineert met zijn eigentijdse danstaal, rijk aan details en kleine, geïsoleerde bewegingen. Het resultaat is ongrijpbaar, raadselachtig — een ballet dat je als een betoverende droom over je heen moet laten komen.

Gods and Dogs

De tweede choreografie, Gods and Dogs (NDT2, 2008) was een van de laatste werken die Kylián als huischoreograaf voor ‘zijn’ Nederlands Dans Theater creëerde. Het werd bekroond met de Zwaan voor 'meest indrukwekkende dansproductie'. Kylián onderzoekt in dit stuk de onderliggende motieven die ons ertoe brengen ons te kleden en gedragen zoals we doen. Ons hele leven dragen we kleding als een masker, steeds opnieuw aangepast aan de situatie en de mening van anderen. Wat zit er in de kieren van ons brein wat wérkelijk ons handelen bepaalt, lijkt hij zich af te vragen. Het resultaat is een donker, indringend werk waarin hij vier paren laat schitteren op muziek van Beethoven en Dirk Haubrich. Zijn karakteristieke watervlugge bewegingstaal, vol plotse uithalen en accenten, is ditmaal minder gepolijst, rauwer, maar opnieuw onnavolgbaar inventief.

Chapeau

Chapeau, tot slot, is een bruisend en feestelijk gelegenheidswerk op muziek van onder meer Prince, gemaakt voor het vijfentwintigjarige troonjubileum van koningin Beatrix in 2005. Kylián neemt met dit ballet ‘zijn petje af’ voor alles wat de voormalige koningin voor Nederland én de Nederlandse dans betekend heeft. Daarbij putte hij inspiratie uit haar omvangrijke hoedencollectie, waaruit in de choreografie zo’n twintig replica’s te zien zijn. Chapeau is vrolijk, geestig, uitbundig, maar vormt met zijn focus op zelfs het meest minutieuze detail tegelijkertijd een enorme uitdaging voor zelfs de beste dansers.

Jonge dansers mogen uiteraard niet ontbreken bij de viering van deze bijzondere verjaardag van Jiří Kylián. Tenslotte zijn zij het die een verbinding leggen naar de toekomst van de dans en juist zij moeten dus kennis kunnen maken met het repertoire van danskunstenaar Kylián. De twee dansvakopleidingen van Rotterdam en Den Haag hebben als bijdrage aan de viering een exclusief collageprogramma samengesteld uit verschillende werken van Kyliáns oeuvre. Op het programma staan naast WhereAbouts Unknown ook delen uit A Way A Lone, Bella Figura en het in 2013 door Kylián voor Codarts gecreëerde groepswerk Stonehenge. Young Dancers Celebrating Kylián! is een onvergetelijke avond van puur Kylián-dansgenot.

Bij beide opleidingen wordt het repertoire van Kylián regelmatig ingestudeerd. Codarts Rotterdam heeft van 2010 tot 2013 een intensieve samenwerking met de meesterchoreograaf vormgegeven in het kader van het onderzoeklectoraat One Of A Kind. Het Koninklijk Conservatorium brengt al jaren hun studenten in aanraking met de bewegingstaal van Jiři Kylián en presenteerde onlangs een volledige versie met live muziek van Falling Angels ter gelegenheid van het 60-jarige jubileum van ‘de school voor jong talent’.

Jiří Kylián creëerde East Shadow speciaal voor de Aichi Triënnale 2013 in Japan. Geïnspireerd door het centrale thema van het festival - de tsunami van 2011 en de slachtoffers - maakte hij een indrukwekkende voorstelling over het leven van een man en een vrouw. Met het absurdisme van Samuel Beckett als basis wordt de eeuwige queeste van de mens om een partner te vinden ontleed. Op magistrale wijze vertolken performers Sabine Kupferberg en Gary Chryst een tragi-komisch samenspel en confronteren zij de toeschouwer met de kwetsbaarheid van het leven, de banaliteit van onze verlangens en de catastrofe die een ieder kan treffen. Op de composities van pianiste Tomoko Mukaiyama en met de filmbeelden van Jason Akira Somma wordt de overweldigende tragiek van de verwoestingen op indringende wijze verbeeld.

Celebrating Kylián! start in Korzo met de wereldpremière van de film Scalamare, de reprise van de Holland Dance Festival productie Last Touch First en de herneming van het markante NDT 3 stuk Birth-Day, met de bijna complete originele cast.

Birth-Day

Op muziek van Mozart wordt in Birth-Day de verjaardag van Sabine Kupferberg gevierd. Gekleed in Barokkostuums zien we vijf dansers rondom een lange tafel. De komedie die zich langzaam ontvouwt, neemt het publiek mee in een duet tussen realtime en film. Maar Birth-Day heeft ook een donkere kant; een nieuwe verjaardag betekent ook een jaar dichter bij de dood. Tussen onze geboortedag en overlijdensdag stoppen we veel tijd en energie in verlangens, liefdes, creaties en verwarring. Mozart is voor Kylián een prachtig voorbeeld hiervan. Ook al was zijn leven kort, hij begreep het leven in al zijn rijkdom, zijn gekte en in zijn clowneske gedragingen. De verjaardag — en daarmee het leven — wordt in Birth-Day op meesterlijke wijze neergezet als een generale repetitie voor iets dat betekenisvoller en diepzinniger is.

Last Touch First

Het Holland Dance Festival nam het initiatief voor een heel eenvoudig idee: Dansimprovisator Michael Schumacher en danseres Sabine Kupferberg zouden samen een duet maken, gebaseerd op improvisatiesystemen die eerstgenoemde al eens had laten zien in een stuk voor Nederlands Dans Theater III. Maar dit idee groeide uit tot een project van respectabele omvang, met als basis het stuk Last Touch dat Jiří Kylián creëerde voor het Nederlands Dans Theater I in 2003. Schumacher creëerde uiteindelijk een nieuwe voorstelling, samen met Jiří Kylián en zijn vrouw, danseres Sabine Kupferberg.
Last Touch First is een intieme en aangrijpende voorstelling waarin wanhoop, gekte en eenzaamheid diep naar binnen slaan bij de zes personages. In een 19e eeuwse wereld die doet denken aan de groteske toneelstukken van de Russische schrijver Anton Tsjechov, bewegen de dansers bijna een uur lang in super slow motion. De zes dansers en de toneelsetting komen zo volledig tot hun recht en creëren een magische, aangrijpende sfeer.

Scalamare

'In 2015 werd ik uitgenodigd voor het Cinematica festival in Ancona. Terwijl ik daar was werd ik meegenomen naar de Monumento ai Caduti, met de indrukwekkende trappen die neerdalen tot in de Adriatische zee. Ik stond op deze treden en keek neer op mijn eigen schaduw die over ze viel in allerlei abstracte rechthoeken. Ik vond dit erg veelzeggend en symbolisch en besloot een korte film te maken geïnspireerd op deze indrukken.
Het is niet moeilijk de symboliek van deze plek te begrijpen. Er is het monument voor de gevallen soldaten, er zijn de trappen die je naar boven of naar beneden leiden, er is de zee die leven geeft en neemt.
Ook het verhaal van de film is eenvoudig: een stel dat veertig jaar samen is, viert het jubileum van hun huwelijksreis die op deze trappen begon. Dus hier zijn ze weer, veertig jaar later, op dezelfde plek, terugkijkend op hun leven, proberen ze zich te verzoenen met wat ze zijn geworden en tegelijkertijd vooruit te kijken naar een zeer beperkte en onzekere toekomst. Met een lach en een traan, met humor en sarcasme proberen ze sommige momenten uit het verleden te herleven. De schijnbaar belangrijke momenten zijn vervaagd door de tijd, sommige verwaarloosbare gebeurtenissen worden prominenter. Er is de eeuwige strijd tussen microkosmos en macrokosmos. Alle waarden veranderen en er heerst een bepaald gevoel van verlies en nostalgie. Het vieren van hun huwelijksreis verandert in hallucinatie en illusie, waarbij de grens tussen realiteit en fantasie niet langer bestaat. Alleen de abstracte schaduwen zijn de stille getuigen van dit tafereel...
' (Jiří Kylián, 10 september 2016)

 

Waarom deze installatie?
Het is mijn manier om met de spanning tussen de werkelijkheid en de fantasie om te gaan. Het is mijn poging om voor een fractie van een seconde de tijd te bevriezen en vervolgens het resultaat in alle rust te bekijken…Performers zijn getraind om in een ogenblik emoties te reproduceren.

Een fotografisch beeld is als een guillotine, het scheidt het verleden van de toekomst en brengt ze tegelijkertijd weer samen in dat gevangen moment. Het resultaat is ‘bevroren choreografie’. Deze foto’s zullen als stil theater nog vele jaren na onze dood voortbestaan…

Ik ben gefascineerd door de gave van Sabine om met de tijd te veranderen en haar vermogen om haar steeds veranderende emotionele wereld uit te drukken. Haar vermogen om een ‘waarlijke reproductie van emoties’ te creëren. Sabine is zowel aan de voor- als achterkant gefotografeerd. Verscheurd door wat er was en wat er komen gaat, in al zijn irrationaliteit. Dit stille theater is een nieuwe stap op onze creatieve weg. Op de weg die ons leert dingen los te laten en weer anders vast te pakken…

Jiří Kylián – mei 2016
 

Tijdens dit filmprogramma worden twee films vertoond die Kylián maakte met filmregisseur Boris Paval Conen.

Car-Men
De muzikale zwart-wit film Car-Men is de eerste samenwerking van Jiří Kylián met filmregisseur Boris Paval Conen. Ze draaiden de film samen met vier dansers in een bruinkoolmijn in Tsjechië, waar Kylián ter plekke (en exclusief voor deze opnamen) de choreografie maakte. Het verhaal over passie en wraak is gebaseerd op de opera Carmen. De dansers, allen de veertig gepasseerd, spelen de vier archetypen die in de opera voorkomen: de rusteloze en verleidelijke Carmen, de hopeloos verliefde Don José, Escamillo de veroveraar en Micaëla, de naïeve Samaritaan. Samen vertolken ze het bizarre verhaal van een viertal oud geworden kinderen, die in een troosteloze woestenij met zichzelf en met elkaar in het reine proberen te komen.

Between Entrance and Exit
Between Entrance and Exit is de tweede film die filmregisseur Boris Paval Conen en Kylián samen maakte. De sfeer van de film is grotendeels beïnvloed door de emotionele wereld uit Kyliáns jeugd, gevuld met zware, donkere 19e eeuwse meubels, de stad Praag en drie invloedrijke figuren Franz Kafka, Sigmund Freud en Gustav Mahler. Twee personages - een man en een vrouw – ontmoeten elkaar in een verlaten appartement en ondernemen vergeefse pogingen elkaar te bereiken. Ze dwalen door een labyrint van herinneringen, spijt, schuld en verlangen.

U kunt het filmprogramma ook bezoeken in het kader van De Keuken van Jiří Kylián, een theatraal diner met een door Kylián samengesteld menu en verrassende ontmoetingen. Klik hier voor meer informatie.

Tijdens het Kylián Festival is er een speciale editie van De Kunst van het Luisteren. Pianist Geoffrey Madge ontvangt Jiří Kylián in de workshop, waar ze in gesprek gaan over nieuwe generaties kunstenaars en daarmee samengaand de vorming van nieuwe opvattingen, kunstvormen en een nieuwe generatie toeschouwers. “Een hele generatie helpt zichzelf te definiëren, hoe avontuurlijk is dat? Wat betekent beweging voor de dans? En voor de muziek? Ook laten ze korte filmfragmenten zien van legendarische pianisten. Een bijzondere ontmoeting tussen fascinerende kunstenaars waar het publiek interactief aan deelneemt.

Het concert met als thema ‘Beweging’ heeft een origineel programma met door Kylián geselecteerde composities en gespeeld door pianisten Kamelia Miladinova en Geoffrey Douglas Madge. Miladinova studeerde o.a. bij Madge en representeert een nieuwe generatie pianisten. Haar kleurrijke, precieze en frisse spel demonstreert dat je luisteren doet met meer dan alleen de oren. En hoe ervaren wij Geoffrey Madge’s kwaliteiten als docent van hele generaties pianisten nou beter, dan door deze muzikale samenwerking met één van zijn oud-leerlingen actief mee te maken? 

workshop 14.30 / € 10,-
concert 16.00 / € 16,- 
workshop & concert / € 23,-

Het programma KYLWORKS bestaat uit drie creaties van Jiří Kylián: Anonymous, 14’20” en Birth-Day. Met een persoonlijk team aan artiesten geeft KYLWORKS vorm aan Kyliáns overtuiging dat mensen van alle leeftijden kunnen dansen en dat dans leeftijdsloos is. Zes dansers, waarvan vijf oud dansers van het NDT, geven in Kylworks vorm aan het thema ‘All Ages Dance’ via intiem en persoonlijk werk dat Kylián in het afgelopen decennium heeft gecreëerd. 

TALK & SHOW
do 29 mei, 19.30 inleiding door Annette Embrechts


14'20"
De titel van het werk 14’20” verwijst naar de exacte lengte van het stuk. Het sensuele duet - gedanst door Aurélie Cayla en Lukáš Timulák - is onderdeel van het originele stuk 27’52” dat Kylián voor NDT2 maakte. Tijd maakt een belangrijk deel uit van ons leven, maar is ook abstract en ongrijpbaar. Behalve wellicht op twee momenten: bij onze geboorte en tijdens onze dood. 14’20” gaat over datgene wat ongelofelijk simpel en tegelijkertijd ongelofelijk gecompliceerd is: liefde, snelheid, ouder worden en sterven.

Anonymous
Kylián creëerde Anonymous speciaal voor twee danseressen die een grote invloed hebben gehad op zijn werk en zijn persoon: Sabine Kupferberg en Cora Bos-Kroese. Hij zet de danseressen vast in een zee van goudpapier. Boven hen draait een film van videokunstenaar Jason Akira Somma, die inzoomt op twee innerlijke werelden: de wereld die we aan de ander tonen en de wereld die we verborgen houden. Inspiratiebron is een muziekcompositie waarvan de maker onbekend is. Dit gegeven inspireerde Kylián tot een wereld aan vragen. Worden we herinnerd? En zo ja, hoe willen we herinnerd worden? Wie kent mij echt? Ken ik mijn vrienden?  De makers hopen dat het publiek - dat voor hen grotendeels anoniem is - even hun dagelijkse sores achter zich kan laten en op dat  moment niet meer anoniem is, maar samen. 

Birth-Day
Op muziek van Mozart wordt in Birth-Day de verjaardag van Sabine Kupferberg gevierd. Compleet in Barokkostuums zien we vijf dansers rondom een lange tafel. De komedie die zich langzaam ontvouwt, neemt het publiek mee in een duet tussen realtime en film. Maar Birth-Day heeft ook een donkere kant; een nieuwe verjaardag betekent ook een jaar dichter bij de dood. Tussen onze geboortedag en sterfdag stoppen we veel tijd en energie in verlangens, liefdes, creaties en verwarring. Mozart is voor Kylián een prachtig voorbeeld hiervan. Ook al was zijn leven kort, hij begreep het leven in al zijn rijkdom, zijn gekte en in zijn clowneske gedragingen. De verjaardag - en daarmee het leven - wordt in Birth-Day op meesterlijke wijze neergezet als als een generale repetitie voor iets dat betekenisvoller en diepzinniger is.

Korzo is voor veel talentvolle dansmakers de start geweest van een enerverende loopbaan. Het gebouw aan de Prinsestraat is altijd een huis voor de dans geweest, een bakermat die sterk verweven is met de geschiedenis van de Nederlandse dans. Dansmakers en dansliefhebbers hebben er ontelbare mooie herinneringen opgedaan. Nu beginnen we een nieuwe hoofdstuk: een nieuw verhaal in een gebouw met toekomst.

Geen verhaal zonder publiek. We heten u dan ook van harte welkom. In dit feestelijke openingsprogramma maakt u kennis met alle hoeken en gaten van het nieuwe huis. Groepsgewijs wordt u langs werk van uiteenlopende danskunstenaars geleid. Zij kleuren samen de toekomst van Korzo en de Nederlandse dans in. Kenzo Kusuda voert u met Flora langs de poëzie van het lichaam, David Middendorp voegt zijn talenten samen in het hallucinerende Blue Journey en choreografe Alida Dors biedt met Or Fall For Everything een reflectie op haar toekomst als dansmaker. Bijzonder vereerd zijn we door de deelname van Jiří Kylián, kunstenaar van wereldformaat en dansvernieuwer pur sang. Hij beproeft nieuwe uitdagingen in de zaal naast de foyer en realiseert daar zijn Anonymus in samenwerking met danseressen Sabine Kupferberg en Cora Bos-Kroese en videokunstenaar Jason Akira Somma. Kylian’s Anonymus handelt over de twee werelden die in ons huizen: de wereld die we aan de ander tonen en de wereld die we verborgen houden. Zodra we echter ons diepste innerlijk openbaren, verdwijnt het ‘geheim’ en wordt een performance. Onze geheimen blijven noodzakelijk besloten in ons innerlijk, maar soms kunnen we een venster scheppen en ernaar kijken.

Een nieuw gebouw,  een nieuw verhaal. De talentvolle jonge dansers van Crosstown Den Haag zijn uw gidsen onder leiding van Yada van der Hoek en nemen  u mee op deze enerverende ontdekkingsreis.

You are here

Adres

bezoekadres
Prinsestraat 42
2513 CE Den Haag

postadres
Postbus 13407
2501 EK Den Haag

070-3637540

Route
Contact
Colofon
Disclaimer

Twitter