Sjoerd Vreugdenhil werd geboren in Kisenge, Zaïre in 1971.
Hij verhuisde later naar Nederland waar hij klassiek ballet studeerde aan het
Koninklijk Conservatorium in Den Haag en aan de Rotterdamse Dansacademie, waar
hij afstudeerde in 1988.
Hij begon zijn professionele danscarrière bij Introdans in
Arnhem, en sloot zich later aan bij het Scapino Ballet in Rotterdam. Als solist
danste hij met het Zürich Ballet, en voor zes jaar met het Ballet Frankfurt.
Hij betrad de Nederlandse choreografiewereld met twee korte
stukken die hij creëerde voor het Ballet Frankfurt – Fat Peggy’s Sober
Property en The Sisters You – beiden getoond tijdens het CaDance festival
in 2002.
Zijn talent om dans, theater, en design te combineren werd
onmiddellijk herkend en de selectie van Fat Peggy’s Sober Property volgde
voor de Nederlands Dans Dagen als een van de hoogtepunten van het seizoen
2002-2003. Het werd ook gekozen door de Vereniging van Vlakke Vloer Theaters
voor de Danspassies tournee – een programma voor het promoten van getalenteerde
jonge choreografen.
Vreugdenhil’s tweede Korzo productie Ferocious Felicity
(2004) werd ook geselecteerd voor de Nederlandse Dansdagen. Het selectiecomité
schreef hierover: “…Met Ferocious Felicity heeft Vreugdenhil overtuigend laten
zien dat hij steevast bezig is zijn eigen signatuur en bewegingsvocabulair te
ontwikkelen...”. Het stuk werd ook gepresenteerd tijdens het Springdance
Festival in Utrecht en reisde door Duitsland.
Naast zijn werk als choreograaf, voltooide hij een
tweejarige architectuur cursus aan
het Rietveld Academie. Dit heeft zijn besef van toneelbeeld sterk beïnvloed.
In 2004 werd Vreugdenhil benoemd tot huischoreograaf van
Danshuis Limburg, waar hij Heerlijk Heerlen creëerde. Hij maakte daar ook een
tweede versie van Dismanteling Sivak – een duet oorspronkelijk gemaakt voor het
Dance for Life Gala in Brussel. Daarnaast creëerde hij in datzelfde jaar Volle Melk Disneyfied
voor Dansgroep Krisztina de Chatel.
In 2005 maakte Vreugdenhil een nieuw werk voor de Staatsoper
Unter den Linden in Berlin: Seven Attempted Escapes from Silence, geschreven
door Jonathan Safran Foer, en later in dat jaar maakte hij zijn derde Korzo
productie Ironing Madonna, die een enorme ophef veroorzaakte in de Nederlandse
danswereld.
In 2006 presenteerde het Scapino Ballet Vreugdenhil’s duet
Dismanteling Sivak, en zijn dansinstallatie Purple Silence ging in première met
de Berliner Philharmonie gedirigeerd door Sir Simon Rattle. Tot de creaties van
dat jaar behoren ook 10 Gedachten van Denkprocessen voor de Fontys Academie,
Tilburg, en de choreografie voor Croesus bij het Staatstheater Wiesbaden,
Duitsland. In 2006 vond ook het tournee plaats van Fat Peggy’s Sober Property
door Israël.
In 2007 bracht Vreugdenhil The Honest Poverty of Past in première. In dat jaar maakte hij ook
de choreografie voor de musical HAIR die op tournee ging door Nederland en
België met meer dan 160 voorstellingen.
In 2008 ging een productie gebaseerd op HOWL van Allen
Ginsberg met een choreografie van Vreugdenhil in première bij De Theaterschool.
Vreugdenhil voerde ook de regie van HIRST samen met Mauricio de Olivera in Sao
Paulo, Brazil, en zijn werk Tuin ging in première tijdens het CaDance/Crossing
Border Festival.
Dance Works Rotterdam, waar Vreugdenhil als choreograaf en
docent heeft gewerkt, verleende hem een opdracht voor nieuw werk voor het
seizoen 2008/09, en tot toekomstige opdrachten kunnen behoren een co-regie van
Miss Julie from Strindberg in de Koninklijke Schouwburg, Den Haag in het
seizoen 2009/2010.
We should be dead ging in première in mei 2010 op korzo5HOOG.
Het tweede deel van We should be dead werd in première gebracht door Dansgroep
Amsterdam in 2010. In oktober 2010 werd zijn installatie Darlings, We should be
dead gepresenteerd tijdens de Nederlands Dansdagen.
Producties:
Tijdens het CaDance Festival 2008 vond er een samenwerking tussen twee spraakmakende Haagse festivals plaats: CaDance en Crossing Border. Hiermee ging een al lang door beide organisaties gekoesterde wens in vervulling. Schrijvers van woorden en schrijvers van beweging ontmoetten elkaar in het project Terri(S)tories. Choreograaf Sjoerd Vreugdenhil was een van de choreografen die werd gekoppeld aan een schrijver, in dit geval de Nederlandse schrijver Robbert Welagen.
Concept Sjoerd Vreugdenhil | tekst Robbert Welagen | choreografie Sjoerd Vreugdenhil | dans Sylvain Meret | performance Sjoerd Vreugdenhil | decor Sjoerd Vreugdenhil | lichtontwerp Roland van Ulden en Sjoerd Vreugdenhil | vertaling tekst Tiny Mulder
The Honest Poverty of Past is een choreografie gecreëerd en gedanst door twee dansers/choreografen die lange tijd deel uitmaakten van William Forsythe’s roemruchte Ballett Frankfurt, dat decennialang de avant-garde van de dans vormde. Hoewel ieder van hen een langere periode in Frankfurt verbleef, dansten Sjoerd Vreugdenhil en Christopher Roman slechts drie jaar samen. Sjoerd Vreugdenhil verliet het gezelschap in 2002 om zich in Nederland te concentreren op het maken van eigen werk.
concept Sjoerd Vreugdenhil | choreografie en dans Christopher Roman en Sjoerd Vreugdenhil | creatief team Isabelle Dosogne voor AINU#2 | lichtontwerp Loes Schakenbos
Ironing Madonna is een verhaal over schoonheid: als ideaal, als houvast, als façade en als louteringsfase. Vreugdenhil raakte voor de productie geïnspireerd door de aantrekkingskracht van religie, die door zijn schone schijn eeuwenlang miljarden mensen heeft beïnvloed. De ‘waarheid’ die achter deze schone schijn verborgen ligt, wordt eigenlijk pas zichtbaar op het moment dat de façade afbrokkelt. Net als in religie scheppen theatermakers een soort schijnwereld, die bekoort en verleidt.
Choreografie en lichtontwerp Sjoerd Vreugdenhil | performers Chuckie Dennis, Laura Graham | dans Adam Ster, Sara Wiktorowicz, Cheryl Wimperis | compositie Dirk Haubrich | kostuums Asalia Khadjé | decor Femke Kramer m.m.v. Eddy van der Laan
In Ferocious Felicity worstelen de twee hoofdpersonen met hun verlangen naar isolement. Inspiratie voor de voorstelling vond choreograaf Sjoerd Vreugdenhil in het Japanse fenomeen Hikikomori, een extreme vorm van totale afsluiting van de wereld. Als gevolg van maatschappelijke druk en de schaamtecultuur trekken veelal jonge Japanners zich terug in hun ouderlijk huis en verbreken zij álle banden met de buitenwereld; jarenlang blijven zij verstoken van iedere vorm van communicatie, zelfs als de totale verwaarlozing toeslaat.
Concept, tekst, decor– en lichtontwerp Sjoerd Vreugdenhil | spel,dans Timothy Couchman & Kate Strong | muziek Dirk Haubrich | kostuums Asalia Khadjé | techniek Peter Lemmens.
Ferocious Felicity is een Korzo productie en wordt financieel mogelijk gemaakt door het Fonds van Amateurkunst en Podiumkunsten en het Ministerie van OC&W.
Recensies:
Ferocious Felicity liet een diepe indruk achter bij pers en publiek:
‘Dansdialoog verontrust én ontroert.’ (Financieel Dagblad)
‘De scènes zijn schrijnend en blijven nog dagenlang in het hoofd rondspoken.’ (Haagsche Courant, ’04).’
In het najaar van 2004 verkoos de selectiecommissie van de Nederlandse Dansdagen Ferocious Felicity bovendien tot één van de hoogtepunten van het seizoen 2003-2004:
‘Ferocious Felicity is een volgende, zeer overtuigende stap in de ontwikkeling van de jonge choreograaf Sjoerd Vreugdenhil. Wederom weet Vreugdenhil een actueel thema in tekst en beweging aan te pakken. Ondanks de veelheid aan middelen volgt hij een strategie van beheersing, soberte en eenvoud die de voorstelling ten goede komt en van een intense lading voorziet. Vreugdenhil werkt gestaag aan de ontwikkeling van een eigen signatuur en bewegingsvocabulaire en neemt een bijzondere, zij het nog prille, positie in binnen het Nederlandse danslandschap.’ (aldus het juryrapport van de selectiecommissie NDD).
Wie wil er niet langer leven? De levensverwachting is in de afgelopen 150 jaar al verdubbeld in de westerse wereld, maar we willen meer. Choreograaf Sjoerd Vreugdenhil maakt een beeldende en fysieke theatervoorstelling over de prijs die we betalen voor de extra tijd die we winnen. Hoe gaan we om met het ouder worden en de fysieke broosheid die daarbij hoort? En wat als anderen de prijs betalen voor onze langere levensduur?
concept vormgeving & choreografie Sjoerd Vreugdenhil | tekst Dunya Khayame geïnspireerd door Sjoerd Vreugdenhil, geïnterpreteerd door Kate Strong | dans Eytan Sivak, Sara Wiktorowicz | performance Kate Strong | kostuumontwerp Asalia Khadje | decorontwerp, uitvoering Ontwerpbureau van Savooyen i.s.m. Kalkman Timmerwerken en Interieurbouw | muzikale compositie Dirk Haubrich | sound design decor Pieter Jongelie | lichtontwerp Loes Schakenbos | met dank aan Jesus Vega voor zijn dramaturgische advies.
